அகநானூறு 30 – நெய்தல் நிலக் காதலும் கடற்கரை மக்களின் வாழ்க்கைச் சித்திரமும்

சங்கத் தமிழ் | நெய்தல் திணை | அகநானூறு 30 | Blog Pengalthalam

.

நெய்தல் நிலக் காதலும் கடற்கரை மக்களின் வாழ்க்கைச் சித்திரமும்

அகநானூறு 30 காட்டும் நெய்தல் உலகம்

சங்க இலக்கியத்தைப் படிக்கும்போது ஒரு வியப்பு நமக்குள் எழும். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கை, நம்முடைய வாழ்க்கையைப் போலவே எவ்வளவு இயல்பானதாக இருந்திருக்கிறது! அவர்கள் காதலித்தார்கள்; பிரிவால் வருந்தினார்கள்; உழைத்தார்கள்; பொருளீட்டினார்கள்; விருந்தினரைப் போற்றினார்கள்; ஏழைகளுக்கு உதவினார்கள். இயற்கையோடு இணைந்த அந்த வாழ்க்கையைப் பாடல்களாக விட்டுச் சென்றார்கள்.

அப்படிப்பட்ட ஓர் அழகான பாடல்தான் அகநானூறு 30. இதைப் பாடியவர் முடங்கிக் கிடந்த நெடுஞ்சேரலாதன். இது நெய்தல் திணைப் பாடல். கடலும் கடல் சார்ந்த நிலமும், அங்கே வாழ்ந்த மக்களின் தொழிலும் வாழ்க்கையும் பின்னணியாக அமைந்திருக்கின்றன. பாடல் அமைந்துள்ள சூழல் இன்னும் சுவையானது: தலைவன் பகலில் தலைவியைச் சந்திக்க வருகிறான்; அவனிடம் தோழி பேசுகிறாள். [ இங்கு தோழி என்று குறிப்பிடப்படுபவள் தலைவியே.]

இந்தப் பாடலை வெறும் காதல் பாடல் என்று மட்டும் படித்துவிட்டால் அதன் பாதி அழகை மட்டுமே நாம் பார்க்க முடியும். இதில் ஒரு கடற்கரைச் சமூகத்தின் முழு வாழ்க்கையும் தெரிகிறது. மீன்பிடித் தொழில், உப்பு வாணிகம், உழைப்பு, வணிகம், ஈகை, குடும்பமாக இணைந்து செயல்படுதல் எனப் பல செய்திகள் பதினைந்து அடிகளுக்குள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. முதலில் பாடலை பார்த்துவிடுவோமா?

அகநானூறு 30, முடங்கிக் கிடந்த நெடுஞ்சேரலாதன், நெய்தல் திணை – தோழி தலைவனிடம் சொன்னது

நெடுங்கயிறு வலந்த குறுங்கண் அவ்வலை
கடல் பாடு அழிய இன மீன் முகந்து,
துணை புணர் உவகையர் பரத மாக்கள்,
இளையரும் முதியரும் கிளையுடன் துவன்றி,
உப்பு ஒய் உமணர் அருந்துறை போக்கும் 5

ஒழுகை நோன் பகடு ஒப்பக் குழீஇ,
அயிர் திணி அடைகரை ஒலிப்ப வாங்கிப்
பெருங்களம் தொகுத்த உழவர் போல,
இரந்தோர் வறுங்கலம் மல்க வீசி
பாடு பல அமைத்துக் கொள்ளை சாற்றிக், 10

கோடு உயர் திணி மணல் துஞ்சும் துறைவ!
பெருமை என்பது கெடுமோ, ஒரு நாள்
மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னைத்
தண் நறுங்கானல் வந்து, நும்
வண்ணம் எவனோ என்றனிர் செலினே? 15

பாடல் பின்னணி:  பகற்குறி வந்த தலைவனிடம் தோழி சொல்லியது. [ இங்கு தோழி என்று குறிப்பிடப்படுபவள் தலைவியே.]

[ சங்க இலக்கிய அகத்திணைக் களவு ஒழுக்கத்தில் காதலர்கள் சந்திப்பதற்காக இடம் மற்றும் காலம் நிர்ணயம் செய்வதே குறி எனப்படும். இதில் பகல் பொழுதில் சந்திப்பது பகற்குறி என்றும், இரவுப் பொழுதில் சந்திப்பது இரவுக்குறி என்றும் அழைக்கப்படும்.]

விளக்கம் :

கடலுக்குச் செல்லும் மக்கள்

பாடல் தொடங்குகிறது:

“நெடுங்கயிறு வலந்த குறுங்கண் அவ்வலை,
கடல்பாடு அழிய, இனமீன் முகந்து…”

நீண்ட கயிற்றால் இயக்கப்படும் வலை கடலில் விரிக்கப்படுகிறது. வலைக்குள் பலவகையான மீன்கள் சிக்குகின்றன. அதை இழுத்துக் கரைக்குக் கொண்டுவரும் காட்சியைப் புலவர் நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார்.

அங்கே ஒரு தனி மனிதனின் தொழில் இல்லை. “இளையரும் முதியரும் கிளையுடன் துவன்றி” என்று பாடல் சொல்கிறது. இளைஞர்களும் முதியவர்களும், தங்கள் உறவினர்களோடு சேர்ந்து அந்த வேலையில் ஈடுபடுகிறார்கள். கடலோடு போராடுவது ஒருவரால் மட்டும் முடியாது. ஒருவரின் கை மற்றொருவரின் கைக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும்.

இது ஒரு தொழில் காட்சி மட்டுமல்ல; ஒரு சமூகத்தின் ஒற்றுமைக் காட்சியும் கூட.

இன்றும் கடற்கரை மீனவக் கிராமங்களில் ஒருவர் கடலுக்குச் சென்றால், அது அவருடைய குடும்பத்தின் கவலையாக மட்டும் இருப்பதில்லை. முழுக் கிராமத்தின் கவலையாகிறது. வலை இழுப்பதிலிருந்து மீன் கரைக்குக் கொண்டுவருவது வரை பலருடைய உழைப்பு அதில் கலந்து கிடக்கிறது. அந்தக் கூட்டுச் செயல்பாட்டின் பழமையான ஓவியத்தை அகநானூறு 30 நமக்குக் காட்டுகிறது.

தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகமும் நெய்தல் நில மக்களாகப் பரதவரைக் குறிப்பிடுகிறது; மீன்பிடியுடன் முத்துக்குளித்தல், உப்பு வணிகம் போன்ற தொழில்களும் கடற்கரை மக்களின் வாழ்வோடு தொடர்புடையதாக இருந்தன என்று விளக்குகிறது.

சங்ககால நெய்தல் பொருளாதாரம்: மீன்வளம் முதல் வணிக வலையமைப்பு வரை

பாடலின் அடுத்த காட்சி இன்னும் சுவையானது. உப்பு வணிகர்கள் தங்கள் வலிமையான எருதுகளைப் பூட்டி வண்டிகளை ஓட்டிச் செல்கிறார்கள். அந்த வண்டிகளைப் போலவே, கடற்கரை மக்கள் கூட்டமாகத் திரண்டு வருகின்றனர் என்று புலவர் ஒப்பிடுகிறார்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான செய்தி இருக்கிறது. சங்ககாலக் கடற்கரை என்பது வெறும் மீனவர்கள் வாழ்ந்த இடம் அல்ல. அது உற்பத்தியும் வணிகமும் நடைபெற்ற ஒரு பொருளாதார உலகம்.

ஒருபுறம் கடலில் இருந்து மீன் வருகிறது. மறுபுறம் உப்பு தயாரிக்கப்பட்டு விற்பனை செய்யப்படுகிறது. மீன் விற்கப்படுகிறது; உப்பு பிற இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. கடற்கரைப் பகுதி உள்நாட்டுப் பகுதிகளோடு வணிகத் தொடர்பு கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை இத்தகைய பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. அகநானூறு 30-க்கான பழைய உரையில், உப்பு வாணிகர்கள் கடினமான துறைகளில் வலிமையான எருதுகள் பூட்டிய வண்டிகளை இயக்கிச் சென்றதாக விளக்கம் தரப்படுகிறது.

இன்று நாம் “விநியோகச் சங்கிலி”, “சந்தை”, “வணிகப் போக்குவரத்து” என்று பெரிய பெரிய சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறோம். சங்க காலத்திலும் மனிதர்கள் தங்கள் உற்பத்திப் பொருளை ஓரிடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்துக்குக் கொண்டு சென்று விற்றிருக்கிறார்கள். அந்த வாழ்க்கையின் ஒரு சிறு சாளரமே இந்தப் பாடல்.

சங்ககால மீனவர்களின் மனிதநேயம்: வறியோரின் பாத்திரங்களை நிரப்பிய கடற்கரை வாழ்க்கை

இந்தப் பாடலின் உள்ளத்தைத் தொடும் பகுதி இதுதான்:

“பெருங்களம் தொகுத்த உழவர் போல,
இரந்தோர் வறுங்கலம் மல்க வீசி…”

பெரிய வயலில் அறுவடை செய்த உழவன் தன் விளைச்சலைச் சேர்த்து வைப்பதைப் போல, மீனவர்கள் பிடித்த மீன்களைச் சேர்த்து வைக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தச் செல்வம் அவர்களிடம் மட்டும் தங்கவில்லை.

வந்து இரப்பவர்களின் வெற்றுப் பாத்திரங்கள் நிறையும் வகையில் மீன்களை வழங்குகிறார்கள். இதுதான் சங்கத் தமிழரின் வாழ்க்கை நோக்கில் காணப்படும் மிகப் பெரிய மனிதநேயம்.

உழைப்பால் கிடைத்த பொருளைத் தமக்காக மட்டும் வைத்துக் கொள்ளாமல், தம்மிடம் இல்லாதவர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பது பெருமையாகக் கருதப்பட்டது. அதற்குப் பிறகே மீதமுள்ள மீன்களைப் பல பகுதிகளாகப் பிரித்து விலைக்கு விற்கிறார்கள் என்று பாடல் கூறுகிறது. அதாவது, ஈகையும் வணிகமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. முதலில் பசியைத் தீர்ப்பது; பிறகு விற்பனை செய்வது என்ற மனிதநேயமான வரிசை இங்கே தெரிகிறது.

இந்தச் சிறிய காட்சி நமக்குப் பெரிய பாடம் சொல்லுகிறது.

ஒரு சமூகத்தின் செல்வம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், அந்தச் செல்வத்தில் பிறருக்கெவ்வளவு இடம் இருக்கிறது என்பதே அந்தச் சமூகத்தின் உண்மையான பெருமை.

“பெருமை என்பது கெடுமோ?”

இதற்குப் பிறகுதான் பாடல் திடீரென்று காதல் உலகத்திற்குள் திரும்புகிறது.

தோழி தலைவனை நோக்கிக் கேட்கிறாள்:

“கோடு உயர் திணி மணல் துஞ்சும் துறைவ!
பெருமை என்பது கெடுமோ — ஒரு நாள்
மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னைத்
தண் நறுங் கானல் வந்து…”

இதன் உள்ளார்ந்த பொருள் மிகவும் நுட்பமானது.

“கடற்கரைத் தலைவனே! நீ இவ்வளவு பெரியவன். உன் பெருமை இவ்வளவு உயர்ந்தது. அப்படியிருக்க, ஒருநாள் எங்கள் குளிர்ந்த மணம் வீசும் கடற்கரைச் சோலைக்கு வந்து என்னைப் பற்றி விசாரித்தால், உன் பெருமை குறைந்துவிடுமா?” என்று தோழி கேட்பது போல அமைந்திருக்கிறது.

இது வெளியில் பார்க்கும்போது சாதாரணக் கேள்வி.

ஆனால் அதன் உள்ளே ஒரு காதல் வேண்டுகோள் இருக்கிறது.

“நீ வர வேண்டும்” என்று தோழி நேரடியாகச் சொல்லவில்லை. “வந்தால் உன் பெருமை குறைந்துவிடுமா?” என்று கேட்கிறாள்.

தமிழ்க் காதல் இலக்கியத்தின் அழகு இதுதான். சொல்ல வேண்டியதை அப்படியே சொல்லாமல், இயற்கையின் வழியாகவும் உவமையின் வழியாகவும் மனித உணர்வைச் சொல்லும் நயம்.

புன்னை மலரும் கடற்கரை

பாடலில் வரும் புன்னை மரம் வெறும் மரம் அல்ல.

“மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னை” என்று புலவர் சொல்கிறார். புன்னையின் அரும்புகள் கழுவப்படாத முத்துகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன.

ஒரு கடற்கரையை நாம் நினைத்துப் பார்க்கிறோம்.

ஒருபுறம் அலைகள் ஓசை எழுப்புகின்றன. கரையில் மீன்பிடி வலைகள் கிடக்கின்றன. மக்கள் கூட்டமாக உழைக்கிறார்கள். உப்பு வணிகர்களின் வண்டிகள் நகர்கின்றன. மீன்களின் வாசனையும் கடலின் உவர்ப்பும் காற்றில் கலந்திருக்கின்றன. அந்தக் கடினமான உழைப்பின் நடுவே புன்னை மரங்கள் மலர்கின்றன.

அந்தக் காட்சிக்குள்ளேயே காதலும் வாழ்கிறது.

இதுதான் நெய்தல் திணையின் சிறப்பு.

சங்க இலக்கியத்தில் இயற்கை என்பது மனித வாழ்க்கையிலிருந்து தனியே நிற்கும் ஓர் அழகுப் பொருள் அல்ல. மனிதனின் உணர்வுகளோடு இயற்கை கலந்து நிற்கிறது. கடலின் அலை போலக் காதலின் ஏக்கம் எழுகிறது; கடற்கரையின் நீண்ட காத்திருப்பு போலப் பிரிவின் வலி நீள்கிறது.

இப்போ பாடலோட தெளிவான விளக்கம் பார்க்கலாமா?

செய்யுளின் பொருள் – எளிய தமிழில்

இந்தச் செய்யுள் நெய்தல் திணையைச் சார்ந்தது. இதில் கடற்கரையில் வாழும் பரதவர்கள் கடலில் சென்று மீன்பிடித்து வந்து, தங்கள் பிடித்த மீன்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் காட்சி அழகாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. அதனுடன் தலைவி, தலைவனிடம் தன் காதல் நிலையை மறைமுகமாகத் தெரிவிக்கிறாள்.

நீண்ட கயிற்றால் பின்னப்பட்ட, சிறிய கண்களைக் கொண்ட மீன்பிடி வலையைப் பரதவர்கள் கடலில் வீசுகிறார்கள். அந்த வலையில் சிக்கிய பலவகையான மீன்களை அவர்கள் கடலிலிருந்து வாரி எடுக்கிறார்கள்.

கடலில் மீன் பிடித்த மகிழ்ச்சியுடன், இளம் வயதினரும் முதியவர்களும் தங்கள் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து கடற்கரையில் கூட்டமாக வருகின்றனர். உப்பு விற்கும் உமணர்களின் வண்டிகள் செல்வதைப் போன்ற வலிமையுடன், அவர்கள் பிடித்த மீன்களைச் சுமந்து செல்கின்றனர்.

பெரிய களத்தில் நெல்லைத் தொகுத்த உழவர்களைப் போல, அவர்கள் கடற்கரையில் பெரிய பெரிய மீன்களைக் குவித்து வைக்கின்றனர். வறியவர்களின் வெற்றுக் கூடைகள் நிறையும் வகையில் வேண்டுபவர்களுக்கு மீன்களை வாரி வழங்குகின்றனர். பலவிதமான பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு, தங்களுக்குக் கிடைத்த மீன்களைப் பகிர்ந்து பின்னர் எஞ்சியவற்றைக் கூறுகளாகப் பிரித்து விலைகூறி விற்றுக் கரை உயர்ந்த திண்ணிய மணற்பரப்பில் அவர்கள் இரவில் தங்கி உறங்குகின்றனர். இப்படிப்பட்ட மீன்-துறையை உடைய நாட்டுக்கு அவன் தலைவன்.

இறுதிப் பகுதிக்கான பொருள்

“துறைவ!” என்று தலைவனை அழைத்து,

பெருமை என்பது கெடுமோ, ஒரு நாள்
மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னைத்
தண் நறுங்கானல் வந்து, நும்
வண்ணம் எவனோ என்றனிர் செலினே?  15

சொல் பிரிப்பு

• நும் = உங்கள் / உங்களுடைய
• வண்ணம் = நிறம், மேனி அழகு, தோற்றம், உடல் நிலை
• எவனோ? = எத்தகையது? எப்படி இருக்கிறது?

பழைய உரையாசிரியர்கள் இதற்கு “நுங்கள் மேனியின் வண்ணம் எத்தகையதோ?” என்று பொருள் கூறுகிறார்கள். அதாவது, “உங்கள் மேனியின் நிறம்/தோற்றம் எப்படி இருக்கிறது?” என்பதே நேரடிப் பொருள்.

ஆனால் பாடலின் சூழலில் இதன் பொருள் இன்னும் ஆழமானது.

தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றிருக்கிறான். அந்தப் பிரிவால் தலைவி பசலை நோயால் வாடி, மேனி நிறம் மாறியிருக்கிறாள். தலைவன் வந்து அவளுடைய நிலையை விசாரிக்க வேண்டும் என்று தோழி விரும்புகிறாள்.

அதனால் தோழி தலைவனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறாள்:

“நும் வண்ணம் எவனோ?” என்றால்,

“உன் மேனி இப்போது எப்படி இருக்கிறது? உன் அழகு எப்படியுள்ளது?”

என்று தலைவன் தலைவியிடம் அன்புடன் கேட்பதைச் சொல்கிறாள். இங்கே “வண்ணம்” என்பது மேனியின் நிறம் மட்டுமல்ல; மேனியின் அழகு, தோற்றம், உடல் நிலை ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. இதனைப் பழைய உரைகளும் குறிப்பதாகக் காணலாம்.

இன்னும் எளிமையாகச் சொன்னால் இன்றைய பேச்சுத் தமிழில் இதை: “நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் சங்கக் கவிதையின் நுட்பம் அதைவிட அழகானது. “எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று நேரடியாகச் சொல்லாமல், “உன் வண்ணம் எப்படியுள்ளது?” என்று கேட்பதாக அமைத்திருக்கிறார் புலவர்.

“என்னைப் பிரிந்ததால் நான் எப்படி வாடியிருக்கிறேன் என்று வந்து பார்த்து விசாரிக்கக்கூடாதா?”

என்பதுதான் தோழியின் உள்ளார்ந்த வேண்டுகோள். அதனால்தான் இதற்கு அடுத்ததாக “பெருமை என்பது கெடுமோ?” என்று வருகிறது.

அதாவது முழு கருத்தை எளிய தமிழில் சொன்னால்:

“துறைவனே! ஒருநாள் நீ இங்கே வந்து, ‘உன் மேனி எப்படி இருக்கிறது?’ என்று என்னிடம் அன்பாகக் கேட்டுவிட்டுப் போனால், அதனால் உன் பெருமை ஒன்றும் குறைந்துவிடாதே!”

இதில் தலைவியின் மேனி வாடியிருப்பது, தலைவனின் வருகைக்கான ஏக்கம், தோழியின் நயமான வேண்டுகோள் — மூன்றும் ஒரே வரியில் அடங்கியிருக்கின்றன.

கடற்கரை வாழ்க்கையைப் பாடும் சங்கப் புலவர் நெடுஞ்சேரலாதன் – ஒரு பார்வை

“முடங்கிக் கிடந்த நெடுஞ்சேரலாதன்” என்ற பெயர் வரலாற்றிலும் இலக்கியத்திலும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. சில பழைய உரையாசிரியர்கள் இவரை இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனோடு இணைத்துப் பார்க்கிறார்கள். அகநானூறு 30 பற்றிய புலியூர்க் கேசிகன் உரையும் அவ்வாறே குறிப்பிடுகிறது.

இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் சேர மரபின் புகழ்பெற்ற அரசனாகப் பதிற்றுப்பத்தில் போற்றப்படுகிறான். அவன் நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்தவன் என்றும், கடல் சார்ந்த படைச் செயல்களிலும் புகழ் பெற்றவன் என்றும் தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

ஆனால் இந்தப் பாடலைப் படிக்கும்போது அவன் மன்னன் என்பதைக் காட்டிலும், மனித வாழ்க்கையை நுணுக்கமாகக் கவனித்த கவிஞன் என்ற முகமே நமக்குப் பெரிதாகத் தெரிகிறது.

கடலுக்குச் சென்று வலை இழுக்கும் இளைஞனையும் முதியவரையும் அவன் கவனித்திருக்கிறான். உப்பு வண்டிகளை இழுக்கும் எருதுகளையும் கவனித்திருக்கிறான். வறியவர்களின் பாத்திரத்தில் மீன் நிரம்புவதையும் கவனித்திருக்கிறான். அதன் நடுவே காதலின் மென்மையான அழைப்பையும் கண்டிருக்கிறான்.

இதுவே சங்கப் புலவர்களின் பார்வை.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்தப் பாடல் ஏன் பேசுகிறது?

இன்று உலகம் மாறிவிட்டது. கடற்கரையில் வலை இழுக்கும் முறைகள் மாறியிருக்கலாம். மீன் விற்பனை செய்யப்படும் சந்தைகள் மாறியிருக்கலாம். உப்பு வணிகத்தின் வடிவம் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் சில மனித உணர்வுகள் மட்டும் மாறவில்லை.

• உழைத்து வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் மாறவில்லை.
• கூடி வாழ வேண்டும் என்ற தேவை மாறவில்லை.
• வறியவனுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற மனிதநேயம் மாறவில்லை.
• அன்புக்குரியவன் ஒருமுறை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் மாறவில்லை.

அதனால்தான் அகநானூறு 30 இன்று நம்மிடம் பேசுகிறது. இந்தப் பாடலில் கடல் ஒரு பின்னணி மட்டுமல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கை.

மீன் ஒரு உணவுப் பொருள் மட்டுமல்ல. அது உழைப்பின் விளைச்சல். வலை ஒரு கருவி மட்டுமல்ல. அது பலரின் ஒற்றுமையை இணைக்கும் கயிறு. புன்னை மலர் ஒரு இயற்கைக் காட்சி மட்டுமல்ல. அது காதலின் மென்மையான அழைப்பு.

இறுதியில், இந்தப் பாடல் நமக்குச் சொல்லும் மிகப் பெரிய செய்தி ஒன்றே:

பெருமை என்பது உயர்ந்த இடத்தில் இருப்பதில் இல்லை; தன்னிடம் உள்ளதைப் பிறருடன் பகிர்வதில் இருக்கிறது.

அதனால்தான் தோழி தலைவனிடம், “ஒருநாள் இங்கே வந்து என்னைப் பார்த்தால் உன் பெருமை குறைந்துவிடுமா?” என்று கேட்கிறாள்.

கடலைப் போலப் பரந்த மனம் கொண்டவனிடம் கேட்கப்படும் அந்தச் சிறிய கேள்விக்குள், ஒரு பெண்ணின் காதலும் இருக்கிறது; ஒரு சமூகத்தின் ஈகையும் இருக்கிறது; ஒரு காலத்தின் வாழ்க்கை வரலாறும் இருக்கிறது.

அதுவே சங்க இலக்கியத்தின் பெருமை.

பதினைந்து அடிகளில் ஒரு கடற்கரை உலகையே நம் கண்முன் நிறுத்திவிட்டு, இறுதியில் ஒரு காதல் சொல்லை மட்டும் மெதுவாக நம் காதில் சொல்லிச் செல்கிறது — அகநானூறு 30.

.

Tags
அகநானூறு, அகநானூறு 30, சங்க இலக்கியம், நெய்தல் திணை, நெய்தல் நிலம், சங்கத் தமிழர், சங்ககால வாழ்க்கை, கடற்கரை வாழ்க்கை, பரதவர்கள், மீன்பிடித் தொழில், உப்பு வாணிகம், சங்ககால வணிகம், தமிழ் இலக்கியம், அக இலக்கியம், சங்ககால காதல், தமிழ் பண்பாடு, தமிழ் வரலாறு, நெடுஞ்சேரலாதன், சங்ககால மனிதநேயம், Akananuru, Akananuru 30, Sangam Literature, Neythal Thinai, Neythal Landscape, Sangam Tamils, Sangam-era Life, Coastal Life, Parathavars, Fishing Profession, Salt Trade, Sangam-era Trade, Tamil Literature, Akam Literature, Sangam-era Love, Tamil Culture, Tamil History, Neduncheralathan, Sangam-era Humanism,

.