பண்டைய தமிழர்களின் கடல் பயண ரகசியம் | கடல் வழி வணிகமும் திசையறி அறிவும்

.

பண்டைய தமிழர்களின் கடல் வழி வணிகமும் திசையறி அறிவும்

பண்டைய தமிழர்களின் கடலோடித் திறனும் திசையறி அறிவும்

கடலைக் கண்டவுடன் அஞ்சுவது இயற்கை. கடலைக் கண்டவுடன் அதனுள் ஒரு பாதையைத் தேடுவது நாகரிகம். அலைகளின் ஓசையை வெறும் இரைச்சலாகக் கேட்காமல், அதன் பின்னால் இயங்கும் இயற்கையின் விதிகளை உணர்வது அறிவு. அந்த அறிவின் தடங்களைத் தமிழரின் தொன்மையான வாழ்வியலிலும் இலக்கியத்திலும் காண முடிகிறது.

இன்று மனிதன் எங்குச் செல்ல வேண்டுமானாலும் கையில் ஒரு சிறிய கருவியை வைத்துக்கொள்கிறான். செயற்கைக்கோள் வழிகாட்டுகிறது; GPS திசையைக் காட்டுகிறது; இணைய வரைபடம் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் இவற்றில் எதுவுமில்லாத ஒரு காலத்தில், பரந்து விரிந்த கடலின் நடுவே ஒரு தமிழன் தன் மரக்கலத்தைச் செலுத்தினான் என்றால், அவனுடைய வழிகாட்டி எது?

அந்தக் கேள்வியே நம்மை பண்டைய தமிழரின் அறிவுலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

தமிழனுக்கு கடல் என்பது ஒரு தடையாக இருந்ததில்லை. அது ஒரு பாதையாக இருந்தது. கரையை முடிக்கும் இடத்திலிருந்து தமிழனின் உலகம் முடிந்துவிடவில்லை. அங்கிருந்துதான் அவனுடைய உலகப்பயணம் தொடங்கியது.

கடலின் மீது கட்டப்பட்ட ஒரு நாகரிகத்தின் நினைவு

தமிழகத்தின் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது, அதன் நிலப்பரப்பை மட்டுமே பார்த்தால் தமிழரின் முழுமையான வரலாற்றைக் காண முடியாது. அதன் கடற்கரையையும், துறைமுகங்களையும், கடல்வழி வணிகத்தையும், அலைகளைக் கடந்துச் சென்ற மரக்கலங்களையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.

சங்க இலக்கியம் தமிழரின் நிலவாழ்வை மட்டும் பதிவு செய்த இலக்கியம் அன்று. அதில் கடலும், துறைமுகமும், பரதவரும், வணிகரும், மரக்கலங்களும், கடற்பயணமும் வாழ்வின் இயல்பான கூறுகளாகத் தோன்றுகின்றன.

கடற்கரையைச் சார்ந்த நெய்தல் நிலம், தமிழரின் கற்பனையில் வெறும் மணலும் அலைகளும் கொண்ட நிலப்பரப்பு அல்ல. அது பொருளாதார இயக்கத்தின் ஒரு முக்கிய மையம். கடல் வழியாக வந்த பொருட்களும், கடல் வழியாகப் புறப்பட்ட பொருட்களும் தமிழகத்தின் பொருளாதார உலகை விரிவுபடுத்தின.

காவிரிப்பூம்பட்டினம் போன்ற துறைமுக நகரங்கள் இந்தப் பெருங்கடல் உலகத்தின் நினைவுச் சின்னங்களாகத் திகழ்கின்றன. மேற்கத்திய உலகத்துடனும், தென்கிழக்காசியப் பகுதிகளுடனும் தமிழகம் கொண்டிருந்த தொடர்புகள், தமிழரின் கடல் அறிவு தனிமையான ஒன்று அல்ல. அது பரந்த உலகச் செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதி என்பதை உணர்த்துகின்றன.

இதனால், “தமிழன் கடலைக் கடந்தான்” என்று சொல்வது ஒரு பெருமிதச் சொற்றொடராக மட்டும் இருக்கக் கூடாது.

அவன் ஏன் கடலைக் கடந்தான்? எவ்வாறு கடந்தான்? எதை அறிந்து கடந்தான்? எங்கே சென்றான்? எதைத் திரும்பக் கொண்டு வந்தான்? என்பதே வரலாற்றுச் சிந்தனையின் உண்மையான கேள்விகளாக வேண்டும்.

திசை தெரியாத கடல் என்ற ஒன்று அவனுக்கு இருந்ததா?

நடுக் கடலில் நிற்கும் மனிதனுக்கு எல்லாத் திசைகளும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றலாம். முன்னும் பின்னும் வலமும் இடமும் என எல்லாமே நீராகத் தெரியும். கரை மறைந்துவிட்டால், நிலத்தின் அடையாளங்களும் மறைந்துவிடுகின்றன.

இன்றைய மனிதனுக்கு இது பெரும் சிக்கலாக இருக்காது. கருவிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் பண்டைய கடலோடிக்கு வானமே வரைபடம், இயற்கையே திசைகாட்டி.

பகலில் சூரியன் அவனுக்கு ஒரு அடையாளம். சூரியன் உதிக்கும் திசை கிழக்கு, மறையும் திசை மேற்கு. இதிலிருந்து வடக்கும் தெற்கும் பற்றிய திசையுணர்வு உருவாகிறது. ஆனால் மேகம் சூழ்ந்துவிட்டால்? மழை பெய்தால்? சூரியனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால்?

அங்கே தான் தமிழனின் இயற்கை அறிவு இன்னொரு கதவைத் திறக்கிறது.

காற்று.

காற்றின் திசையை அறிதல் கடல் பயணத்தில் மிக முக்கியமான அறிவாக இருந்திருக்க வேண்டும். தமிழர் காற்றை வெறுமனே “காற்று” என்று அழைக்கவில்லை. அதன் திசையையும் இயல்பையும் உணர்ந்து அதற்குப் பெயர் சூட்டியிருக்கிறார்கள். வடக்கிலிருந்து வீசும் காற்று “வாடை”, தெற்கிலிருந்து வீசுவது “தென்றல்”, மேற்கிலிருந்து வீசுவது “கோடை”, கிழக்கிலிருந்து வீசுவது “கொண்டல்” என்று திசை சார்ந்த காற்றுப் பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஒரு மொழி இயற்கையின் ஒரு நிகழ்வுக்குப் பெயர் வைக்கிறது என்றால், அந்த இயற்கை நிகழ்வை அது நீண்ட காலமாகக் கவனித்திருக்கிறது என்று பொருள்.

பெயரிடுதல் என்பது வெறும் மொழிச் செயல் அல்ல, அது கவனிப்பின் விளைவு.

காற்றை வாசித்தவன் கடலையும் வாசித்தான்

பாய்மரக் கப்பலில் காற்று என்பது வெறும் இயற்கை நிகழ்வு அன்று, அது பயணத்தின் துணை. காற்று வீசும் திசையை அறிந்தவன் தன் பயணத்தின் சாத்தியமான பாதையைத் தீர்மானிக்க முடியும்.

காற்றின் இயல்பை அறிந்த கடலோடி, கடலின் மேற்பரப்பை மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவன் வானத்தையும் பார்த்தான்; மேகங்களையும் கவனித்தான்; பருவங்களின் மாற்றத்தையும் உணர்ந்தான்.

பருவக்காற்று பற்றிய அறிவு இந்தியப் பெருங்கடல் வணிகத்தின் மிக முக்கியமான கூறுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட பருவங்களில் காற்று வீசும் திசையைப் பயன்படுத்தி கடல் பயணங்கள் திட்டமிடப்பட்டிருக்கலாம். இதனால் கடல் பயணம் என்பது வெறும் வீரத்தின் செயல் அல்ல. காலத்தையும் காற்றையும் கணக்கிடும் அறிவின் செயல்.

ஒருவகையில் பார்த்தால், பண்டைய தமிழனின் கப்பலில் இன்று நாம் பார்க்கும் நவீன வழிகாட்டி கருவிகள் இல்லாவிட்டாலும், அவனுடைய நினைவிலும் அனுபவத்திலும் ஒரு வரைபடம் இருந்தது.

அந்த வரைபடம் காகிதத்தில் வரையப்படவில்லை. அது வானத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

இரவின் வானம் — தமிழனின் விண்வழிக் குறியீடு

பகலில் சூரியன் மறைந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? இரவின் இருள் கடலோடிக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் வானத்தைப் படிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு இரவும் ஒரு புத்தகமே.

நிலவு இல்லாத இரவுகளில் நட்சத்திரங்கள் வழிகாட்டியாக இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகின்றது. இன்றைய தலைமுறை இரவின் வானத்தை நகரங்களின் மின்விளக்குகளுக்கு நடுவே அரிதாகவே பார்க்கிறது. ஆனால் மின்சார ஒளி இல்லாத தொன்மைக் காலத்தில், வானம் மனிதனின் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

தமிழ் இலக்கியமும் வானியல் கவனிப்பிலிருந்து விலகியதல்ல.

ஆண்டாளின் திருப்பாவையில் வரும்,

“வெள்ளி எழுந்து வியாழம் உறங்கிற்று”

என்ற தொடர், அதிகாலை வானில் வெள்ளி மற்றும் வியாழன் ஆகிய விண்மீன்/கோள் நிலைகளைக் கவனித்த ஒரு காலத்தின் வானியல் உணர்வை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. உரையில், தொலைநோக்கி போன்ற கருவிகள் இல்லாத காலத்திலும் வானத்தை உற்றுநோக்கிய இலக்கியப் பார்வையாக இது எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது.

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டியது ஒன்று.

இலக்கியம் அறிவியலுக்கான பாடநூல் அல்ல. அதே நேரத்தில், ஒரு காலத்தின் மக்கள் எதைப் பார்த்தார்கள், எதை கவனித்தார்கள், இயற்கையை எவ்வாறு அனுபவித்தார்கள் என்பதற்கான பண்பாட்டு நினைவகமாக இலக்கியம் விளங்குகிறது.

அதனால் தமிழரின் வானியல் அறிவைப் பற்றி பேசும்போது இலக்கியத்தையும் வரலாற்றையும் தொல்லியலையும் தனித்தனி அறைகளில் அடைத்து வைத்துப் பார்க்காமல், அவை ஒன்றுக்கொன்று அளிக்கும் சான்றுகளையும் எல்லைகளையும் உணர்ந்து அணுக வேண்டும்.

கடலுக்குக் கீழேயும் ஒரு பாதை இருக்கிறதா?

பண்டைய கடலோடியின் இயற்கை அறிவைப் பற்றிப் பேசும்போது, உரையில் இன்னொரு சுவையான உவமை முன்வைக்கப்படுகிறது — கடல்வாழ் உயிரினங்களின் இயல்பையும் அவற்றின் இயக்கத்தையும் கவனித்தல்.

ஆமை போன்ற உயிரினங்களின் இயற்கையான நகர்வு, கடலின் தன்மை, அவற்றின் பாதை ஆகியவற்றை மனிதன் கவனித்திருக்கலாம் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது.

இதை வரலாற்று உண்மை என்று உடனடியாக உறுதிப்படுத்துவதற்கு தனித்த ஆதாரங்கள் தேவை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இதன் பின்னால் இருக்கும் சிந்தனை முக்கியமானது.

இயற்கை மனிதனின் ஆசிரியர்.

பறவைகளின் பறப்பைக் கவனித்தான்.
காற்றின் இயக்கத்தைக் கவனித்தான்.
சூரியனின் பயணத்தைக் கவனித்தான்.
நட்சத்திரங்களின் நிலையைப் பார்த்தான்.
கடலின் அலைகளைக் கவனித்தான்.
கடல்வாழ் உயிரினங்களின் இயல்பையும் கவனித்தான்.

இவ்வாறு இயற்கையைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சேகரிக்கப்பட்ட அனுபவமே காலப்போக்கில் அறிவாக மாறுகிறது.

தேவாங்கு குறித்த சுவாரஸ்யமான குறிப்பும் அதன் இயற்கை நோக்கும்

“தேவாங்கு” எனப்படும் விலங்கு பற்றி ஒரு குறிப்பு செவிவழி அறியபடுகிறது. இரவில் உணவு தேடும் இந்த உயிரினம் மேற்கு நோக்கி அமர்வதாகக் கூறப்படும் ஒரு நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நடுக்கடலில் திசையறிதலுக்கான ஒரு குறியீடாக அது பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்ற சிந்தனையும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்தக் கருத்தை வரலாற்றுச் சான்றாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன் அறிவியல் ஆதாரங்கள் தேவை என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும்.

ஆனால் இந்த விவாதத்தின் நோக்கம் வேறு ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

பண்டைய மனிதன் இயற்கையில் திசைகாட்டிகளைத் தேடினான்.

இன்று நாம் காந்தத் திசைகாட்டியைப் பயன்படுத்துகிறோம். GPS பயன்படுத்துகிறோம். செயற்கைக்கோள்களை நம்புகிறோம். ஆனால் அவற்றுக்கு முன் மனிதன் தன்னைச் சுற்றியிருந்த உயிரினங்களையும் இயற்கை நிகழ்வுகளையும் உற்று நோக்கியவன்.

அதுவே மனித அறிவியலின் தொடக்கப் படிகளில் ஒன்று.

சோழர்களின் கடற்படை: கடல் வணிகத்திலிருந்து பேரரசு விரிவாக்கம்

தமிழர்களின் கடல் வரலாற்றைப் பேசும்போது சோழர்களைத் தவிர்க்க முடியாது.

இராஜராஜ சோழனும், அவரது மகன் இராஜேந்திர சோழனும் தங்கள் ஆட்சியின் எல்லைகளை நிலப்பரப்பில் மட்டுமல்லாமல் கடலிலும் விரிவுபடுத்திய அரசர்களாக வரலாற்றில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். தென்னிந்தியக் கடற்பரப்பையும், தென்கிழக்காசியத் தொடர்புகளையும் புரிந்துகொள்ள சோழர் காலக் கடற்படைச் செயல்பாடுகள் முக்கியமானவை.

இங்கு “உலகையே ஆண்டார்கள்” போன்ற பேச்சு வழக்குச் சொற்றொடர்களை வரலாற்று அளவீடாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அவர்களின் கடற்படை ஆற்றல் மற்றும் கடல் வழித் தொடர்புகளின் பரப்பை கவனிப்பதே பொருத்தமானது.

கடல் வணிகம் வளர்ந்த இடத்தில் கடல் பற்றிய அறிவும் வளர வேண்டும். துறைமுகங்கள் இருந்த இடத்தில் கப்பல்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். கப்பல்கள் இருந்த இடத்தில் கடலோடிகள், கப்பல் கட்டும் தொழில்நுட்பம், பருவக்காற்று பற்றிய அறிவு, வழித்தட அனுபவம் ஆகியவை இருந்திருக்க வேண்டும்.

எனவே சோழர் கடற்படை என்பது ஒரு தனித்த அரசியல் நிகழ்வு அல்ல.

அதற்குப் பின்னால் நீண்ட காலமாக வளர்ந்திருந்த தமிழகத்தின் கடல் வாழ்வியல் மரபு இருந்திருக்க வேண்டும்.

தமிழனின் அறிவு — பெருமிதத்தைத் தாண்டிய ஒரு சிந்தனை

பண்டைய தமிழரைப் பற்றிப் பேசும்போது நாம் அடிக்கடி ஒரு தவறு செய்கிறோம். “நம் முன்னோர்கள் இதைச் செய்தார்கள்; ஆகவே நாம் பெருமைப்பட வேண்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு நின்றுவிடுகிறோம்.

ஆனால் வரலாற்றின் உண்மையான பயன் பெருமிதத்தில் முடிவதில்லை.

• நம் முன்னோர்கள் எவ்வாறு சிந்தித்தார்கள்?
• அவர்கள் இயற்கையை எவ்வாறு கவனித்தார்கள்?
• ஒரு அனுபவத்தை எவ்வாறு தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் சென்றார்கள்?
• மொழியின் வழியாக அறிவை எவ்வாறு பாதுகாத்தார்கள்?
• இலக்கியத்தின் வழியாக உலகைப் பற்றிய தங்கள் பார்வையை எவ்வாறு பதிவு செய்தார்கள்?

இவைதான் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்.

பின்னர் வரும் ஒரு கருத்து இதற்குச் சிறந்த உதாரணமாக அமைகிறது: “சித்திரமும் கைப்பழக்கம்; செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்.” தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால் திறமை உருவாகும் என்பதே அதன் அடிப்படைச் செய்தி.

கடலைக் கடந்த தமிழனுக்கும் இதே விதிதான் பொருந்தும். ஒரு நாளில் கடலோடியாகிவிட முடியாது. ஒரு நாளில் நட்சத்திரங்களைப் படிக்க முடியாது. ஒரு நாளில் காற்றின் இயல்பை அறிந்துகொள்ள முடியாது.

தலைமுறைகளாகக் கற்றல் வேண்டும். கவனிப்பு வேண்டும். அனுபவம் வேண்டும். தவறுகளில் இருந்து திருத்தம் வேண்டும்.

அறிவு என்பது ஒரே தலைமுறையின் சொத்து அல்ல; அது பல தலைமுறைகளின் சேர்க்கை.

தமிழ் — அறிவைச் சுமந்த மொழி

கடல் பாதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய பதிவு இங்கு தாய்மொழியின் அவசியத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. இதுவும் பொருத்தமற்ற திருப்பம் அன்று. ஏனெனில் அறிவு தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்குச் செல்ல மொழி தேவை. ஒரு மொழி என்பது வெறும் உரையாடலுக்கான கருவி அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் நினைவகம்.

தமிழரின் கடல் அனுபவம் எவ்வாறு தலைமுறைகளுக்கு சென்றது?

• காற்றுக்குப் பெயர் வைத்த மொழியின் வழியாக.
• நிலத்திற்குப் பெயர் வைத்த மொழியின் வழியாக.
• கடலுக்கு உவமை தந்த பாடல்களின் வழியாக.
• நட்சத்திரங்களைப் பார்த்து பாடிய கவிதைகளின் வழியாக.
• கப்பலோட்டியின் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்த வாய்மொழியின் வழியாக.

அதனால்தான் தாய்மொழி என்பது ஒரு உணர்ச்சிப் பொருள் மட்டுமல்ல; அது அறிவுப் பரம்பரையின் பாத்திரம்.

“ஒரு மொழி அழிந்தால் ஓர் இனம் அழியும்” என்ற கூற்றின் அடிப்படையில் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது வெறும் மொழிப்பற்று கொண்ட கூற்று அல்ல, ஒரு சமூகத்தின் நினைவு அழிவைப் பற்றிய எச்சரிக்கையாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.

கடலிலிருந்து விண்வெளி வரை

இன்றைய மனிதன் செயற்கைக்கோளை விண்ணில் செலுத்துகிறான். GPS மூலம் கடலில் தன் இருப்பிடத்தைத் தீர்மானிக்கிறான். செயற்கைக்கோள் படங்களால் பூமியை மேலிருந்து பார்க்கிறான். செயற்கைக்கோளால் வானத்திலிருந்து பூமியையும் பார்க்கிறான்.

பண்டைய தமிழன் தன்னை சுற்றி இருக்கும் சூழலையும், வானத்தையுமே பார்த்தான். வெறும் பார்வையாக இல்லாமல் ஆழ்ந்து புரிந்து கொள்ள முயலும் பார்வையாக அது இருந்தது.

இருவருக்கும் இடையில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் இருக்கலாம். கருவிகளில் பெரும் வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் அடிப்படைக் கேள்வி ஒன்றே: “நான் செல்ல வேண்டிய இலக்கு எது?”

அந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடும் மனிதனின் முயற்சிதான் நாகரிகத்தின் வரலாறு. ஒரு காலத்தில் சூரியன் திசைகாட்டியாக இருந்தான். பின்னர் நட்சத்திரங்கள் திசைகாட்டிகளாயின. காற்று பாதையைச் சொன்னது. கடல் அனுபவத்தைச் சொன்னது.

பின்னர் கருவிகள் வந்தன. இன்று செயற்கைக்கோள்கள் வழிகாட்டுகின்றன. கருவிகள் மாறினாலும், வழியைத் தேடும் மனித அறிவு மாறவில்லை.

கடலை வென்றவன் யார்?

“தமிழன் கடலை வென்றான்” என்று பொதுவாக கூறுவதின் கருத்து கடலை புரிந்து கொள்வது. கடலைப் புரிந்துகொண்டவனே அதைக் கடக்க முடியும். அதுவே அவன் கடலை வென்றதாக கொள்ளப்படுகிறது.

காற்றின் இயல்பை அறிந்து கப்பலைச் செலுத்த வேண்டும். அலையின் தன்மையை அறிய வேண்டும். பருவத்தை அறிய வேண்டும். வானத்தைப் படிக்க வேண்டும். திசையைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். அனுபவத்தை நம்ப வேண்டும். அபாயத்தை மதிக்க வேண்டும்.

இதுவே உண்மையான கடலோடி அறிவு.

ஆகவே பண்டைய தமிழரின் கடல் வரலாற்றை “அவர்கள் எவ்வளவு பெரியவர்கள்!” என்ற பெருமிதத்துடன் மட்டும் வாசிக்கக் கூடாது. “அவர்கள் எவ்வாறு இவ்வளவு பெரியவர்களாக ஆனார்கள்?” என்ற கேள்வியோடும் வாசிக்க வேண்டும்.

நிறைவாக…

தமிழனின் வரலாற்றில் கடல் ஒரு நீல நிறப் பின்னணி மட்டும் அன்று. அது ஒரு திறந்த நூல்.

• அதன் ஒவ்வொரு அலையும் ஒரு பாடம்.
• அதன் ஒவ்வொரு காற்றும் ஒரு குறிப்பு.
• அதன் ஒவ்வொரு நட்சத்திரமும் ஒரு திசை.
• அதன் ஒவ்வொரு துறைமுகமும் ஒரு உலகத்தின் கதவு.

அந்தக் கதவுகளைத் திறந்து உலகத்தை நோக்கிப் பயணித்த தமிழன், இயற்கையை எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை; ஆசிரியராகப் பார்த்தான்.

சூரியனிடம் திசை கேட்டான். காற்றிடம் பாதை கேட்டான். நட்சத்திரங்களிடம் இரவின் வழியைக் கேட்டான். கடலிடம் பொறுமையைக் கற்றான். அனுபவத்திடம் அறிவைப் பெற்றான். அந்த அறிவை மொழியில் பதித்தான். இலக்கியத்தில் நிலைநிறுத்தினான். தலைமுறைகளுக்கு அளித்தான்.

அதனால்தான் பண்டைய தமிழர்களின் கடல் வரலாறு என்பது பழைய கப்பல்களின் வரலாறு மட்டுமல்ல; இயற்கையை வாசித்த ஒரு மக்களின் அறிவு வரலாறு.

இன்று நம்மிடம் GPS இருக்கிறது. செயற்கைக்கோள் இருக்கிறது. நவீன கப்பல்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு கேள்வி மட்டும் இன்னும் நம்மைத் தொடர்ந்து கேட்கிறது:

கருவிகள் நமக்கு வழியைக் காட்டலாம்;
ஆனால் அந்த வழியில் செல்ல வேண்டிய அறிவை நாம் பெற்றிருக்கிறோமா?

பண்டைய தமிழனின் கடல் பயணம், அதற்கான பதிலைத் தேடச் சொல்லும் ஒரு நீண்ட அலையைப் போன்றது. அந்த அலை இன்னும் ஓயவில்லை.

கடல் தமிழனுக்கு எல்லை அல்ல;
அது அவன் பார்த்த முதல் பெரும் உலகப் பாதை.

அந்தப் பாதையில் அவன் விட்டுச் சென்ற காலடித் தடங்களே —
தமிழரின் கடல் நாகரிகத்தின் அழியாத நினைவுகள்.

.

Tags,
தமிழர்களின் கடல் வாணிகம், பண்டைய தமிழர் கடல் நாகரிகம், தமிழர் கடற்படை வரலாறு, சோழர்களின் கடற்படை, தமிழர்கள் திசை அறிந்த விதம், பண்டைய கடலோடிகளின் திசையறிவு, தமிழர் வானியல் அறிவு, பருவக்காற்று, சங்க இலக்கியத்தில் கடல், காவிரிப்பூம்பட்டினம் வரலாறு, tamilargalin kadal vaanigam, tamilar kadarpadai varalaru, solargalin kadalpadai, history of the Tamil navy, the Chola navy, how Tamils ​​determined direction, the navigational knowledge of ancient seafarers, Tamil astronomical knowledge, monsoon winds, the sea in Sangam literature, history of Kaveripoompattinam.

.